BIOGRAMY LAUREATÓW NAGRODY

IM. KAROLA SZYMANOWSKIEGO


 

TERESA CHYLIŃSKA – muzykolog, długoletni redaktor naukowy Polskiego Wydawnictwa Muzycznego – od początku swej działalności edytorskiej, badawczej i popularyzatorskiej zajmowała się życiem i twórczością Karola Szymanowskiego. Zainicjowała wszechstronne prace nad dokumentacją i wydaniem pełnej spuścizny tego kompozytora. Teresa Chylińska jest redaktorem naukowym edycji źródłowo krytycznej Dzieł Wszystkich Karola Szymanowskiego, zaplanowanej na 26 tomów wersji polskiej (PWM, Kraków) i 17 tomów wersji angielsko-niemieckiej (koedycja PWM i Universal Edition w Wiedniu). Ponadto prowadzi prace nad 4-tomowym wydaniem źródłowym korespondencji Karola Szymanowskiego, z których trzy zostały już opublikowane, a czwarty ukaże się niebawem. Jest autorką książek i artykułów o Szymanowskim, publikowanych w kraju i za granicą. Jej zasługą jest też odnalezienie wielu nie znanych rękopisów nutowych, listów i dokumentów rodzinnych. Cały dorobek piśmienniczy i edytorski Teresy Chylińskiej stanowi wkład do badań nad życiem i twórczością Szymanowskiego. W 1997 roku otrzymała Nagrodę im. Karola Szymanowskiego za całokształt dotychczasowej działalności.

 

WANDA WIŁKOMIRSKA – w ciągu swej wieloletniej, znakomitej kariery artystycznej, szczególne miejsce rezerwowała zawsze muzyce Karola Szymanowskiego. Jako uczennica Ireny Dubiskiej (jednej z pierwszych wykonawczyń muzyki Szymanowskiego, koncertującej z kompozytorem), kontynuowała bezpośrednią tradycję sięgającą czasów Szymanowskiego. Muzyka tego kompozytora zajmowała w repertuarze Wiłkomirskiej miejsce szczególnie uprzywilejowane. Grała oba koncerty skrzypcowe i wszystkie utwory na skrzypce z fortepianem, jej interpretacja miała niepowtarzalną i niezapomnianą żarliwość i pełnię ekspresji. W czasach, kiedy muzyka Szymanowskiego nie była jeszcze zbyt dobrze znana słuchaczom i specjalnie chętnie widziana przez impresariów – artystka szerzyła jej znajomość na estradach Europy, Ameryki i Azji, na których występowała od początku swej artystycznej drogi, czyli od lat pięćdziesiątych.Dokonała także nagrań płytowych i radiowych muzyki Szymanowskiego w kraju i poza jego granicami.W 1997 roku otrzymała Nagrodę im. Karola Szymanowskiego za całokształt dotychczasowej działalności.

 

JERZY GODZISZEWSKI (ur. 1935r.) – pianista polski, uczeń Stanisława Szpinalskiego i Marii Wiłkomirskiej, w latach 1960-61 uczestniczył w kursach mistrzowskich w Arezzo u Artura Benedetti-Michelangeli. Koncertował w Czechosłowacji, Rumunii, Bułgarii, Niemczech, Austrii, Włoszech, Francji, Szwecji, Norwegii, stale prowadzi także żywą działalność koncertową w kraju; dokonał bardzo wielu nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia i nagrań płytowych. Dysponuje bardzo szerokim repertuarem, zawierającym utwory: Mozarta, Beethovena, Chopina, Liszta, Debussy’ego, Prokofiewa, Bartoka, Messiaena. W 1975 r. wykonał wszystkie utwory fortepianowe M. Ravela, w 1982 - K. Szymanowskiego; nagrał komplet (4 płyty) utworów fortepianowych K. Szymanowskiego (za co został uhonorowany Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki). Za całokształt działalności artystycznej otrzymał Złotą Odznakę Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków. Jest profesorem w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy.W 1998 r. otrzymał w Warszawie Nagrodę im. Karola Szymanowskiego "za wspaniałą interpretację muzyki Karola Szymanowskiego, jej niestrudzone propagowanie w Polsce i poza krajem, a w szczególności za dokonanie stojącego na najwyższym artystycznym poziomie nagrania płytowego kompletu dzieł fortepianowych Karola Szymanowskiego".

 

STEFANIA WOYTOWICZ – polska śpiewaczka, sopran. Uczennica S. Zawadzkiej, laureatka Konkursu Bachowskiego w Poznaniu (1950), Międzynarodowego Konkursu w Berlinie (1951) i Pradze (1954). Występowała w wielu krajach Europy, w Ameryce i Azji, głównie w repertuarze oratoryjno-kantatowym (począwszy od Bacha, Haendla, Mozarta, Beethovena i Lutosławskiego), a także wykonywała arie operowe i pieśni (Scarlatti, Caldara, Purcell, Mozart, Rossini, Schumann, Verdi, Brahms, Wolf, Czajkowski, Debussy, Ravel, Moniuszko, Chopin, Karłowicz). Niezapomniane pozostały jej wykonania (pod dyrekcją W. Rowickiego) Szymanowskiego  III Symfonii, Stabat Mater, Litanii do Marii Panny, zachowane na nagraniach płytowych. Przez wiele lat (od 1997) była prezesem warszawskiego Towarzystwa Muzycznego.W 1998 r. w Warszawie otrzymała Nagrodę im. Karola Szymanowskiego "za stworzenie wysoce indywidualnego idiomu wykonawczego w zakresie  dzieł oratoryjno-kantatowych Karola Szymanowskiego, a więc III Symfonii, Stabat Mater i Litanii do Marii Panny, których znakomite artystyczne kreacje utrwaliły w pamięci słuchaczy w kraju i na świecie".

 

SIR SIMON RATTLE (ur. 1955r.) – dyrygent angielski. Studiował w Royal Academy of Music w Londynie. W 1980 r. został szefem City of Birmingham Symphony Orchestra (piastował to stanowisko do 1998 r.), który to zespół dzięki niemu stał się jedną z najlepszych orkiestr symfonicznych Wielkiej Brytanii. Wsławił się mistrzowskimi wykonaniami muzyki Sibeliusa, Messiaena, Szymanowskiego, Bouleza, Beria, Stockhausena i współczesnych kompozytorów angielskich, ale także Haydna, Mozarta, Bethovena i swego ukochanego Gershwina. W 1992 r. został pierwszym dyrygentem Orkiestry Wieku Oświecenia w Londynie (zespołu grającego na dawnych instrumentach). Występuje z najlepszymi orkiestrami świata. W 1994 r. królowa nadała mu tytuł szlachecki.Od 1977 r. związany jest z firmą EMI, dla której nagrał m.in. komplet symfonii Sibeliusa, Gershwina Porgy and Bess, Janačka Sinfoniettę, operę Przygody Liski Chytruski i Mszę głagolicką, Schönberga Oczekiwanie oraz Szymanowskiego: operę Król Roger, obydwa Koncerty skrzypcowe, IV Symfonię koncertującą, III Symfonię „Pieśń o nocy”, Stabat MaterLitanię do Marii Panny.Jest laureatem wielu nagród, w 1993 r. został Artystą Roku (nagroda "Gramphone"). W 1999 r. w Warszawie otrzymał Nagrodę im. Karola Szymanowskiego "za odkrywcze interpretacje dzieł Karola Szymanowskiego, wykonania koncertowe i nagrania płytowe, które przyczyniają się do pozyskania nowych wielbicieli muzyki wielkiego kompozytora".Po otrzymaniu Nagrody S. Rattle powiedział: "Jestem wzruszony wyróżnieniem. Jako muzyk z Wielkiej Brytanii należę do grona szczęśliwców, którzy bardzo wcześnie zetknęli się z twórczością Karola Szymanowskiego. Uważam Szymanowskiego za największego polskiego kompozytora – obok Chopina i Lutosławskiego – i od lat staram się prezentować jego muzykę europejskiej i światowej publiczności.[...]Czuję, że trafiliśmy z tą muzyką we właściwy czas. Świat dopiero teraz jest gotowy na jej przyjęcie. Religijne utwory Szymanowskiego – chociażby Stabat Mater, Litania do Marii Panny – odpowiadają coraz wyraźniejszej dziś potrzebie duchowości. Ta muzyka jest ponadto wspaniale różnobarwna i niezwykle emocjonalna".                       

  

 

PIOTR ANDERSZEWSKI (ur. 1969r.) – pianista polski. Studiował w Konserwatorium w Lyonie, Strasburgu, na Uniwersytecie Południowej Kalifornii w Los Angeles i w Akademii Muzycznej w Warszawie. Począwszy od sensacyjnego debiutu w Wigmore Hall w Londynie w 1991 r., w ciągu następnych lat osiągnął pozycję jednego z najwybitniejszych pianistów pokolenia.Koncertuje w wielu krajach Europy, Ameryki, Azji, spotykając się wszędzie z entuzjastycznym przyjęciem ze strony słuchaczy i krytyków. W Paryżu w styczniu 2001 r. wykonał pod dyrekcją Charlesa Dutoit IV Symfonię koncertującą Szymanowskiego, ma stale w repertuarze tegoż kompozytora: Metopy, Maski, III Sonatę i Mazurki. Na MIDEM 2001 w Cannes zaprezentowany został film telewizyjny Bruno Monsaingona pt. Wariacje na temat Diabellego Beethovena, z Anderszewskim jako wykonawcą. Ostatnio podpisał kontrakt płytowy z firmą Virgin Classics (wchodząca w skład EMI), dla której będzie nagrywał Wariacje na temat Diabellego Beethovena, dzieł Bacha, koncerty Mozarta itd.Anderszewski to hipnotyzujący, twórczy talent. Wywołał poruszenie i podziw, jakiego nie zdobył od czasów Krystiana Zimermana żaden Polak. Gra z wyobraźnią i wrażliwością, ma odkrywczy umysł muzyczny, lubi zestawiać niezwykłe programy: Suity Bacha, Wariacje Weberna, Wariacje na temat Diabellego Beethovena i Maski lub Metopy Szymanowskiego. Nikt od czasów młodego Murray Perahii nie osiągnął takiej gradacji piana i pianissima, jak Anderszewski.W 2000 r. otrzymał Nagrodę im. Karola Szymanowskiego "za osobistą, nowatorską interpretację muzyki Karola Szymanowskiego i jej entuzjastyczne prezentowanie na estradach świata." 

 

MARIUSZ TRELIŃSKI – absolwent łódzkiej PWSF i TV, reżyser filmowy, teatralny i operowy. W latach 1990-92 dyrektor artystyczny Studia im. Karola Irzykowskiego. Jego pierwszy film kinowy Pożegnanie jesieni według prozy Stanisława Ignacego Witkiewicza miał swoją premierę podczas Festiwalu w Wenecji. Wielokrotnie nagradzany za reżyserię, zdjęcia, scenografię. Za debiut; wyświetlany w Vancouver, Madras, Tokio, Moskwie i Berlinie, m.in. otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki i Nagrodę Munka. Kolejną realizacją filmową artysty była Łagodna według opowiadania Fiodora Dostojewskiego. Film otrzymał nagrodę dziennikarzy (Gdańsk 1996), nagrodę za zdjęcia i reżyserię (Budapeszt).W 1995 r. wystawił w Teatrze Wielkim (Sala Młynarskiego) Wyrywacza serc (L’Arrache-coeur) awangardową operę Elżbiety Sikory. Dwa lata później zrealizował ten spektakl w paryskim Centre Pompidou. W 1999 r. zadebiutował na dużej scenie Teatru Wielkiego przedstawieniem Madame Butterfly a w sezonie 2000/2001 Król Roger Karola Szymanowskiego, a następnie Otello  Giuseppe Verdiego.W roku 2001 został laureatem Nagrody im. Karola Szymanowskiego "za odkrywczą wizję sceniczną opery Król Roger, nowoczesną w środkach realizacji teatralnej a zarazem wierną głębokiemu sensowi muzyki Szymanowskiego".Oto jak on sam wypowiedział się o tym dziele dla "Ruchu Muzycznego" - "Bagaż intelektualny Króla Rogera i jego na wskroś nowoczesna muzyka pozwalają sądzić, że to działo raczej należy do przyszłości niż przeszłości. Myślę, że jeszcze wciąż do niego nie dorośliśmy."

 

ZOFIA HELMAN-BEDNARCZYK - muzykolog
Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskała stopień Doktora nauk humanistycznych (1967) i Doktora habilitowanego (1980) w 1991 otrzymała tytuł profesora. Wykłada od 1959 w Instytucie Muzykologii UW, gdzie w latach 1991 - 96 pełniła funkcję dyrektora. Od 1979 jest kierownikiem Zakładu Teorii i Estetyki Muzyki. Autorka książek: "Neoklasycyzm w muzyce polskiej XX wieku" (Kraków, 1985), "Roman Palester. Twórca i dzieło" (Kraków, 1999). Szereg studiów, wydanych w Polsce i za granicą, poświęciła twórczości Karola Szymanowskiego. M.in. redaktor pracy zbiorowej "Pieśni w twórczości Karola Szymanowskiego i jemu współczesnych", Kraków 2001.

W wydaniu Dzieł Wszystkich K.Sz. (PWN / Universal Edition - pod red. T. Chylińskiej) w jej opracowaniu redakcyjnym ukazały się partytury następujących utworów: Stabat Mater, Agawe, Demeter, Veni creator, Litania do Marii Panny, Król Roger, I i II kwartet smyczkowy, Mandragora, Kniaź Patiomkin.

 

JAN KRENZ (ur. 1926) - dyrygent i kompozytor
Studia muzyczne rozpoczęte w latach okupacji kontynuował po wojnie w PWSM w Łodzi: w klasie dyrygentury u Kazimierza Wiłkomirskiego a kompozycję u Kazimierza Sikorskiego. Debiutował jako dyrygent w 1946 r. z Orkiestrą Filharmonii Łódzkiej. Przez wiele lat współpracował z dyrektorem WOSPR Grzegorzem Fitelbergiem, przyjacielem K. Szymanowskiego, pierwszym wykonawcą jego dzieł, propagatorem jego sztuki w Europie i Ameryce. W 1953 "z rąk" Witolda Rowickiego przejął "batutę" WOSPR i szefował tej znakomitej orkiestrze przez 14 lat. Z Krenzem występują najznakomitsi wówczas polscy artyści - E. Umińska, W. Wiłkomirska, T. Wroński, Z. Drzewiecki, W. Małcużyński, L. Grychtołówna, R. Smendzianka, H. Łukomska, A. Hiolski. W latach 1968 - 73 obejmuje dyrekcję Teatru Wielkiego w Warszawie, równocześnie jest I dyrygentem Orkiestry Danmarks Radio w Kopenhadze i gościnnym dyrygentem Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Filharmonii Leningradzkiej, Concertgebouw Orchestra w Amsterdamie.

Pod batutą Krenza odbyły się prawykonania wielu dzieł kompozytorów polskich m.in. T. Bairda, M. Spisaka, R. Palestra, W. Lutosławskiego, W. Kilara, Z. Turskiego. Na dorobek kompozytorski J. Krenza składają się utwory symfoniczne i instrumentalne; jest też autorem muzyki filmowej m.in. do filmów A. Munka i A. Wajdy. Dokonał szereg opracowań utworów J. S. Bacha, J. Bramhsa, B. Bartoka i K. Szymanowskiego, o którym mówi "... najważniejszą cechą talentu Szymanowskiego jest moc natchnienia. Kompozytor ten doznawał wspaniałych inspiracji, które miały siłę olśnienia".

Dwukrotnie nagrodzony Orfeuszem, Nagrodą Związku Kompozytorów Polskich za wybitną twórczość kompozytorską i wielkie kreacje dyrygenckie, Nagrodą Państwową I Stopnia. Polskie Radio obdarzyło go Diamentową batutą. Jest doktorem honoris causa UAM w Poznaniu.

 
 

JERZY KATLEWICZ - dyrygent
Sztuki dyrygenckiej tego artysty nie trzeba specjalnie przedstawiać: znają ją doskonale wszystkie orkiestry i filharmonie w Polsce, zna ją świetnie polska publiczność, a trasy jego zagranicznych podróży koncertowych wiodły przez niemal całą Europę, także Australię, Chiny, Mongolię, Kubę, Meksyk, Liban, Nową Zelandię i wiele innych krajów. Partnerował tak wybitnym solistom, jak: Martha Argerich, Fou Ts'ong, Gidon Kremer, Witold Małcużyński, Maurizio Pollini, Artur Rubinstein, Krystian Zimerman ...
Z orkiestrami Filharmonii Narodowej, Krakowskiej, WOSPRem dokonał licznych nagrań, z których wiele zostało wyróżnionych i nagrodzonych. Przez wiele lat był dyrygentem Filharmonii Krakowskiej im. K. Szymanowskiego. W dorobku artystycznym dyrygenta twórczość Szymanowskiego zajmuje wybitne miejsce. Jest profesorem zwyczajnym Akademii Muzycznej w Krakowie. Posiada szereg odznaczeń państwowych i artystycznych. W grudniu 1993 z okazji jubileuszu 45-lecia pracy artystycznej z rąk Franciszka kard. Macharskiego otrzymał przyznany mu przez Stolicę Apostolską medal Pro Ecclesia et Pontifice, honorujący zasługi artysty na polu popularyzacji arcydzieł sakralnej muzyki oratoryjnej. W lipcu 1999 - również z rąk kard. Macharskiego - odebrał kolejne wysokie odznaczenie watykańskie, Medal św. Grzegorza Wielkiego.


ELŻBIETA MARKOWSKA - muzykolog, dyrektor-redaktor naczelny Programu II Polskiego Radia.

Studia muzykologiczne ukończyła na Uniwersytecie Warszawskim. W Polskim Radiu pracuje od 1970 roku (w Programie dla Zagranicy - Radio Polonia). W latach 1991/1995 dyrektor Programu II. Stworzyła wówczas nową formułę tej anteny (muzyka poważna, literatura, informacja i publicystyka kulturalna). Od sierpnia 1999 ponownie dyrektor - redaktor naczelny Programu II Polskiego Radia. W latach 1991 - 2000 reprezentowała Polskie Radio w Grupie Muzycznej Europejskiej Unii Radiowej; inspiruje i organizuje współpracę Polskiego Radia z radiofoniami europejskimi w dziedzinie muzyki poważnej. Autorka wielu audycji muzycznych i publicystycznych, wywiadów z wybitnymi polskimi kompozytorami i muzykami (Witold Lutosławski, Krzysztof Penderecki, Henryk Mikołaj Górecki, Jan Krenz, Krzysztof Meyer, Paweł Szymański, Zygmunt Mycielski, Stefan Kisielewski, Roman Palester, Andrzej Panufnik, Marta Ptaszyńska, Elżbieta Sikora, Andrzej Hiolski, Elżbieta Chojnacka i inni). Inicjatorka i współautorka koncepcji programowej (wraz z Michałem Bristigerem i Grzegorzem Michalskim) Festiwalu Muzycznego Polskiego Radia ("Szymanowki i jego Europa" 1977, "Mieczysław Karłowicz - pokrewieństwa z wyboru" 1998, "Chopin 1999 - źródła i konteksty", "Bach tysiąclecia" 2000, "Witold Lutosławski" 2001). Autorka książki "Jana Krenza 50 lat z batutą", PWM Edition 1996. O "Dwójce" mówi, że jest "jedynym programem Polskiego Radia, skupiającym całą swoją uwagę na promocji kultury wysokiej. Audytorium "Dwójki" stanowią osoby o rozbudzonych potrzebach intelektualnych i kulturalnych, często z miejscowości oddalonych od teatru czy sali koncertowej. Żadna inna tego rodzaju placówka nie może pochwalić się tak liczną, sięgającą setek tysięcy, a czasem przekraczającą milion osób publicznością. Uczestniczymy w życiu kulturalnym kraju. Kreujemy wydarzenia artystyczne. Zabieramy głos w sprawach dla kultury narodowej najważniejszych. Inspirujemy i popieramy twórczość artystyczną, muzyczną i literacką, wnosząc wkład w rozwój kultury narodowej."



Copyright: DOMINUS Manag
Fot. Jan Zych

ZOFIA KILANOWICZ - śpiewaczka

Studiowała w Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie Heleny Łazarskiej. Jeszcze jako studentka została laureatką :Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Ady Sari w Nowym Sączu - 2 nagroda, im. Szymanowskiego w Łodzi w 1987 r. - I nagroda, im. Dwořaka w Karlovych Varach w 1988 r. - 2 nagroda. Zofia Kilanowicz należy do grona wybitnych polskich wokalistów młodej generacji. Karierę operową rozpoczęła w Warszawskiej Operze Kameralnej wykonując partię Konstancji w Uprowadzeniu z Seraju Mozarta. Na scenie tego teatru występowała również w innych operach Mozarta. W 1993 śpiewała partię Roksany w koncertowym wykonaniu Króla Rogera Szymanowskiego w Teatre des Champs-Elysees w Paryżu z Orchestre National de France pod dyrekcją Charlesa Dutoit. Repertuar oratoryjny i koncertowy obejmuje dzieła od baroku, poprzez romantyzm do muzyki współczesnej, m.in. Magnificat, Pasje wg Św. Jana i Mateusza, Mszę h-moll Bacha, Mesjasza Haendla, Requiem i Msze: C-dur, D-dur, c-moll Mozarta, Requiem Faure i Dwořaka, Ein deutsches Requiem Brahmsa, Mszę Głagolską Janacka oraz kompozycje Haydna, Beethovena, Mendelssohna, Schuberta, Szymanowskiego, Lutosławskiego Pendereckiego i Góreckiego. Dokonała licznych nagrań dla Polskiego Radia i Telewizji Polskiej oraz nagrań płytowych m.in. Requiem Mozarta, Pieśni Chopina, 3. Symfonię Góreckiego, Holocaust Memorial Cantata Marty Ptaszyńskiej. W październiku 1999 śpiewała Roksanę w koncertowym wydaniu Króla Rogera Szymanowskiego w Montrealu i Nowym Jorku (Carnegie Hall) pod dyrekcją Charlesa Dutoit z Montreal Philharmonic. W roli Roksany występuje również w ostatniej inscenizacji Króla Rogera w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej w Warszawie. W 2000 r. Zofia Kilanowicz nagrała płytę z London Philharmonic Orchestra pod dyrekcją Leona Botsteina Pieśni muezina szalonego i Słopiewnie Karola Szymanowskiego. Na festiwalach muzycznych w Passau i Bratysławie śpiewała 3. Symfonię "Symfonię Pieśni Żałosnych" Henryka Mikołąja Góreckiego, a dla firmy fonograficznej Naxos z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia pod dyrekcją Antoniego Wita zarejestrowała 2. Symfonię "Kopernikowską" tego kompozytora. W Amsterdamie i Utrechcie śpiewała recitale pieśni polskich. W 2002 r. występowała na koncertach w Saint Truiden oraz w Berlinie jako solistka Filharmonii Berlińskiej. We wrześniu 2002 z Charlesem Dutoit artystka wystąpiła w partii Roksany w koncertowym wydaniu Króla Rogera w Tokio a w grudniu w tej samej roli gościła z Operą Narodową na deskach moskiewskiego Teatru "Bolszoj". Zofia Kilanowicz jest uznawana przez znawców za najwybitniejszy polski sopran, szczególnie jeśli chodzi o twórczość Karola Szymanowskiego i Henryka Mikołaja Góreckiego.

Opracowano na podstawie informacji ze strony www.kamerton. net


REINILD MEES - pianistka, dyrektor artystyczny Stichting Het 20-ste-eeuwse Lied (Holandia)

Po studiach pianistycznych u Gerarda van Blerk (Holandia), Malcolma Fragera (USA) i Noëla Lee (Francja) holenderska pianistka poświęciła się sztuce akompaniamentu. Wybitni artyści tej miary, jak Elly Ameling, Gérard Souzay i Sandor Végh pomogli udoskonalić i uszlachetnić jej talent. Dziś Reinild Mees jest bardzo poszukiwaną akompaniatorką. Towarzyszyła takim sławom jak Elisabeth Schwarzkopf, Irmgard Seefried i Galina Vishnievskaja. Dla Channel Classics Records Reinild Mees nagrała płyty CD z pieśniami Roberta Shumana., Ottoriniego Respighianiego i Franza Schrekera. Jako nauczycielka śpiewu uczyła w Konserwatoriach w Amsterdamie i Utrechcie, European Centre for Opera and Vocal w Ghent oraz w Opera Studio Nederland.

Reinild Mees jest założycielką Fundacji (Pieśni XX wieku), której celem jest popularyzacja i promocja pieśni powstałych w minionym stuleciu. Fundacja stara się przypomnieć arcydzieła pieśniarstwa zapraszając do współpracy muzyków, muzykologów i producentów fonograficznych. W 2000 roku, Fundacja zorganizowała cykl recitali z okazji holenderskiej premiery "Króla Rogera" Karola Szymanowskiego. Koncerty z udziałem Zofii Kilanowicz i Piotra Beczały cieszyły się wielkim zainteresowaniem; telewizja holenderska wyemitowała, przygotowany przez Fundację, program o twórczości Karola Szymanowskiego. Od dwóch lat Fundacja pracuje nad wydaniem 4-płytowego albumu wszystkich pieśni Szymanowskiego. Wykonawcami są polscy śpiewacy: Urszula Kryger (mezzo-sopran), Juliana Gondek - amerykańska śpiewaczka polskiego pochodzenia (sopran), Iwona Sobotka (sopran), Piotr Beczała (tenor) i pianistka Reinild Mees.


KWARTET IM. SZYMANOWSKIEGO zadebiutował w 1996 roku w Beethovensaal w Hanowerze i od tego czasu gości na scenach koncertowych wszystkich kontynentów. Jest laureatem kilku znaczących konkursów muzycznych, m.in. zdobył pierwsze nagrody na konkursach we Florencji i Hannowerze oraz drugie w Melbourn, Osace, Weimarze i Monachium, będąc honorowanym niejednokrotnie nagrodami publiczności.

Zespół doskonalił swój warsztat pod okiem wielu znakomitości muzycznych takich jak Walter Levin, Isaac Stern, członkowie kwartetów "Amadeus", "Juilliard", "Emerson". Największy jednak wpływ na oblicze artystyczne Kwartetu Szymanowskiego miał Hatto Beyerle, który przez cały okres działalności, po dzień dzisiejszy, jest mentorem zespołu.

Kwartet jest gościem największych festiwali muzycznych, takich jak Schlezwig-Holstein Musik Festival, Wurzburger Mozatrfes, Brengezer Festspiele, City of London Festival, Cheltenham, Chester, Perth i Lockenhaus. Występował m.in. w londyńskiej Wigmore Hall, nowojorskiej Carnegie Hall i w Concertgebow w Amsterdamie. Wiele z tych koncertów, m.in. paryski debiut w Auditorium du Luvre lub występy podczas turnée w Australii, było transmitowanych przez liczące się stacje radiowe i telewizyjne (m.in. BBC, Radio France, ORF. NDR, WDR. BR, ABC, TV Music i Arte) Od początku sezonu 2001/2002 zespół został zaproszony przez angielską stację radiową BBC 3 do wzięcia udziału w programie "New Generation Artist". Wiąże się to z regularnymi nagraniami oraz koncertami nadawanymi na antenie BBC. Do najważniejszych wydarzeń obecnego i nadchodzącego sezonu należą: debiuty na festiwalach w Bath, Brighton, BBC Proms, Meklenburg-Vorpomern, Davos oraz ponowne zaproszenie przez Gidona Kremera do udziału w festiwalu w Lockenhaus. W kalendarzu koncertowym znajdują się także występy m.in. w sztokholmskim Konzerthaus, Santiago di Compostella, w Lucernie, Paryżu, Utrechcie, Birmingham i Manchester.

8 listopada 2004 roku, w ramach Sezonu Koncertowego Europejskiej Unii Radiowej zespół wystąpił w Warszawie w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego. Repertuar zespołu obejmuje klasyczną literaturę kwartetową, muzykę współczesną wraz z utworami skomponowanymi specjalnie dla kwartetu przez kompozytorów takich jak Elena Katz-Chernin, Andrew Toovey, Philip Cashian, Deirdre Gribbin i Thomas Larcher. Kwartet Szymanowskiego pełni funkcję kwartetu "in residence" w Hochschule fur Musik und Theater w Hanowerze, prowadząc katedrę kameralistyki na tej uczelni.


URSZULA KRYGER - śpiewaczka

Absolwentka dwóch wydziałów Akademii Muzycznej w Łodzi: instrumentalnego w klasie fortepianu (1988) i wokalno-aktorskiego w klasie Jadwigi Pietraszkiewicz (1992). Studia wokalne kontynuowała pod kierunkiem Andrzeja Orłowicza w Kopenhadze.

Uczestniczyła w wielu międzynarodowych konkursach muzycznych, otrzymując wysokie nagrody. Do jej największych sukcesów należą zwycięstwa w I Międzynarodowym Konkursie dla Młodych Wokalistów im.St.Moniuszki w Warszawie (1992), VI Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. J. Brahmsa w Hamburgu (1994) oraz 43. Międzynarodowym Konkursie Muzycznym ARD w Monachium (1994). Odtąd jej karierze towarzyszy niesłabnące zainteresowanie melomanów i krytyki.

W 1995r. wystąpiła w La Scali z recitalem pieśni Fryderyka Chopina. Rok później z wielkim sukcesem debiutowała na scenie Semper Oper w Dreźnie w operze "Kopciuszek" G. Rossiniego w partii Angeliny. Publiczność polska i wielu krajów świata ma okazję często podziwiać jej kreacje w dziełach oratoryjnych wykonywanych pod batutą tak znakomitych mistrzów, jak: Jan Krenz, Jerzy Semkow, Rafael Frühbeck de Burgos, Sir Colin Davis, Armin Jordan.

Szczególną uwagą obdarza muzykę kameralną - jej sztuka interpretacji pieśni łączy w sobie perfekcyjność z niezwykłą naturalnością. Doceniają to towarzyszący jej muzycy, wśród których znajdują się wybitni pianiści jak: Hartmut Höll, Charles Spencer, Melvyn Tan i Pascal Rogé, klarnecista Paul Meyer, Tokyo String Quartet, Petersen Quartet.

Urszula Kryger dokonała wielu nagrań dla rozgłośni radiowych w Polsce, Francji, Niemczech i Szwajcarii. Jej dyskografia powiększa się z roku na rok. Dokonała nagrań dla angielskich wytwórni Decca (Pieśni polskie Poulenca) i Hyperion (Pieśni Chopina), niemieckiej CPO (Ballady Löwego), polskiej DUX (Duety rosyjskie - płyta nagrodzona Fryderykiem 2001, Pieśni Moniuszki, oraz Pieśni Karłowicza i Szymanowskiego - płyta nagrodzona Fryderykiem 2002). W roku 2003 ukazała się płyta z ariami Beethovena (BNL), a w roku 2004 kompletne wydanie Pieśni K.Szymanowskiego nagrane dla firmy Channel Classics nagrodzone Fryderykiem 2004 za najwybitniejsze nagranie muzyki polskiej.



Fot. www.pinkwart.pl
MACIEJ PINKWART - pedagog, muzealnik

Ur. 1948 w Milanówku, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (doktorat z historii prasy), w 2001 - podyplomowe studium pedagogiki i psychologii twórczości Akademii muzycznej w Warszawie. Kustosz Muzeum Karola Szymanowskiego w willi "Atma" w Zakopanem od 1976r.
1990-92 redaktor Wydawnictwa Tatrzańskiego, od 1992 - nauczyciel w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Artystycznej w Zakopanem. Od 1978 autor przewodników turystycznych (Zakopane, Tatry, Podtatrze, Słowacja, Paryż), książek z dziedziny historii kultury i turystyki, sztuk teatralnych, wierszy, opowiadań i powieści. Członek Rady Naukowej Muzeum Tatrzańskiego (1991-2000), członek Podhalańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Słowackiego Związku Historyków Spisza, Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, wiceprezes Towarzystwa Muzeum Tatrzańskiego.
Organizator życia muzycznego w Zakopanem, m.in. współtwórca festiwalu "Dni Muzyki Karola Szymanowskiego" (od 1977) i inicjator powołania Towarzystwa Muzycznego im. K.Szymanowskiego (1977, członek założyciel, członek pierwszego zarządu, od 2005 członek honorowy), założyciel i pierwszy prezes Towarzystwa Edukacji Artystycznej.
Ważniejsze publikacje m.in.:
Zakopiańskim szlakiem Karola Szymanowskiego (1982, 1988, 2001)
Zakopiańskim szlakiem Mariusza Zaruskiego (1983, 1985)
Zakopiańskim szlakiem Mieczysława Karłowicza (1985)
Kronika dawnego Zakopanego (opr., 1986, 1997)



Fot. D. Dębnowski

 

 


Fot. P. Jakubczyk

JÓZEF OPALSKI - reżyser teatralny i operowy

Pracuje w Katedrze Historii i Teorii Teatru na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, jest także profesorem na Wydziale Reżyserii krakowskiej PWST. Były kierownik literacki Starego Teatru w Krakowie (1980-1990) i Opery Krakowskiej (1975 - 1996). Dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Mrożka (1990), Europejskiego Miesiąca Kultury (1992), V Festiwalu Unii Teatrów Europy (1996). Wyreżyserował m.in. Rigoletto G. Verdiego, Cosi fan tutte W. A. Mozarta, Sonatę Belzebuba E. Bogusławskiego (Opera Krakowska), Sexualne zło (Tatr Śląski im. St. Wyspiańskiego w Katowicach), Letni dzień S. Mrożka, ...jak Piaf, Pokojówki J. Geneta, Tango Piazzolla A. Burzyńskiej (Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie). Jest autorem antologii Wiersze o Szymanowskim (1979, 1982, 1986), oraz książek: Chopin i Szymanowski w literaturze XX-lecia międzywojennego (1980); Rozmowy o Konradzie Swinarskim i Hamlecie (1988, 2000). Jest również współgospodarzem Krakowskiego Salonu Poezji w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie.

WOJCIECH GRANICZEWSKI - reżyser, scenarzysta, tłumacz

Absolwent anglistyki UJ oraz Wydziału Literatury i Dramatu w Alliance College, USA. W latach osiemdziesiątych: główny specjalista ds. repertuaru słownego w Teatrze STU - współpracownik literacko-reżyserski w spektaklu Donkichoteria, Mgła, Józio Bosonóg, Bramy Raju, współautor spektaklu Ziemia! Ziemia!, kierownik literacki Teatru KTO - autor scenariuszy spektakli Gmach i Do góry nogami; autor i reżyser spektaklu z muzyką Andrzeja Zaryckiego Złoto i liście przygotowanego dla Opery i Operetki w Krakowie, współpracownik literacki Studia Filmów Animowanych w Krakowie. W latach dziewięćdziesiątych współautor i reżyser anglojęzycznych seriali telewizyjnych produkowanych w TVP: Windy Lifts, The Perfect Stranger, Ups and Downs, autor tekstów piosenek oraz tłumacz poezji polskiej na język angielski (m.in. Wisława Szymborska, Tadeusz Różewicz, Adam Zagajewski) oraz amerykańskiej na język polski (m.in. Allan Ginsberg, Maxwell Anderson).


FRANK PETER ZIMMERMANN - skrzypek niemiecki

Urodził się w Duisburgu w 1965r. Od 1983r. koncertuje z największymi orkiestrami świata i najwybitniejszymi dyrygentami w Europie, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Ameryce Południowej i Australii, należy do największych gwiazd współczesnej wiolinistyki. Posiada ogromny repertuar, od muzyki klasycznej do komponowanej współcześnie. Był pierwszym wykonawcą m.in. koncertów skrzypcowych: Matthiasa Pintchera, Brutta Deana. Z wielkim umiłowaniem uprawia także muzykę kameralną. Do jego stałych partnerów-akompaniatorów i partnerów-kameralistów należą Enrico Pace, Christian Zachariasz i wiolonczelista Hainrich Schaff ( za nagranie Koncertu podwójnego Brahmsa otrzymali Deutscher Schallplattenpreis). W czasie ostatnich dwóch dekad Zimmermann nagrał dla EMI Classics właściwie najważniejsze dzieła z repertuaru koncertów skrzypcowych od Bacha do Weilla. Wiele z tych nagrań uzyskało prestiżowe odznaczenia i nagrody. Począwszy od 2006 roku poczesne miejsce w repertuarze Zimmermanna zajęła muzyka Karola Szymanowskiego. I Koncert skrzypcowy wykonał w Schleswigu-Holstein Music Festiwal (dyr. Jaap van Sweden), w Berlinie z Rattle'em, a także w Londynie i Edynburgu. II Koncert skrzypcowy grał w Hanowerze (dyr. Eiji Oue). W Roku Karola Szymanowskiego F.P. Zimmermann wykonał obydwa koncerty skrzypcowe na jednym wieczorze. Z Sud Westdeutsche Rundfunk Sinfonieorchester pod batutą Sylvaina Camberlinga wykonał oba koncerty: w Hiszpanii z Narodową Orkiestrą Hiszpanii (dyr. Kazushi Ono), w Bazylei, następnie w Niemczech w Offenburgu, Baden-Baden, Gutersloh, Essen, w Warszawie (dyr. Antoni Witt). Zimmermann włączył do swego repertuaru także Mity. W kwietniu 2009 będą je grać razem z Piotrem Anderszewskim w Heidelbergu, w Brukseli, Walencji, Saragossie, Monachium, Barcelonie i Valladolid.



ANTONI WIT - dyrygent

Dyrektor Naczelny i Artystyczny Filharmonii Narodowej od stycznia 2002. Wcześniej kierował zespołami: Filharmonii Pomorskiej , Orkiestry i Chóru Polskiego Radia i TV w Krakowie , Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach Orquesta Filarmónica de Gran Canaria (1987-92). Z krakowską orkiestrą i chórem dokonał znaczących dla muzyki polskiej nagrań. II nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Herberta von Karajana w Berlinie w 1971 r. otworzyła artyście drogę do wielkiej międzynarodowej kariery. Odbył wiele podróży artystycznych dyrygując niemal we wszystkich ośrodkach muzycznych Europy, w USA, Kanadzie, Meksyku, Izraelu, Brazylii, Argentynie, Japonii, Hongkongu, Korei Południowej, Australii, Nowej Zelandii, Chinach i na Tajwanie. Dyrygował m.in. Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Tonhalle-Orchester Zürich, Royal Philharmonic, Philharmonia Orchestra, BBC Symphony Orchestra, Orchestre Symphonique de Montréal, Orchestra dell'Accademia di Santa Cecilia, Orchestre de la Suisse Romande, Philharmonia St. Petersburg, NHK Symphony Orchestra/Tokyo, New Zealand Symphony Orchestra. Nagrał ponad 150 płyt dla wytwórni EMI, CBS, Decca, NVC Arts, Pony Canyon, Camerata Tokyo, Polskie Nagrania, NAXOS.
Należy do nielicznego grona artystów na świecie, których płyty sprzedano w łącznym nakładzie ponad 3 milionów egzemplarzy. Efektem współpracy Antoniego Wita z firmą Naxos jest ponad 30 płyt z muzyką polską sprzedanych w ponad 600.000 nakładzie. Nagrań tych dokonywał głównie z udziałem orkiestr Filharmonii Narodowej i NOSPR (WOSPR). Na zamówienie firmy płytowej NAXOS dokonał z zespołami Filharmonii Narodowej serii nagrań wszystkich dzieł orkiestrowych i oratoryjnych Szymanowskiego .
Antoni Wit był sześciokrotnie nominowany do nagrody Grammy (w roku 2009 w dwóch kategoriach): za nagrania dzieł K. Pendereckiego (Pasja wg św. Łukasza - 2004 r., Polskie Requiem - 2005 r., Siedem bram Jerozolimy - 2007 r. Jutrznia - 2009) oraz za dzieła Karola Szymanowskiego: Stabat Mater - 2008 r. i I i IV Symfonia - 2009 r. Ponadto w 1983 r. otrzymał Diapason d'Or i Grand Prix du Disque de la Nouvelle Académie za nagranie kompletu koncertów fortepianowych Prokofiewa (solista Kun Woo Paik), Dwie pierwsze płyty z kompletu nagrań dzieł Szymanowskiego zdobyły tytuł Gramophone Editor's Choice (lipiec 2007 - Koncerty skrzypcowe z solistą Ilyą Kalerem oraz Nokturn i Tarantela, maj 2008 - II i III Symfonia), dwie następne zaś BBC Music Magazine Editor's Choice (październik 2008 - Stabat Mater, Veni Creator, Litania do Maryi Panny, Demeter i Penhesilea, kwiecień 2009 - Harnasie, Mandragora, Kniaź Patiomkin). Portal muzyczny ClassicsToday wyróżnił w ten sam sposób z kolei dwie ostatnie płyty tej serii (Harnasie - w kwietniu 2009, I i IV Symfonia - w maju 2009). Za najlepsze wykonania utworów polskich na Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień" artysta dwukrotnie otrzymał nagrodę krytyków Orfeusz (1984, 1996). Został też uhonorowany przez Polskie Radio "Diamentową Batutą" (1998).
Antoni Wit prowadzi także działalność pedagogiczną - jest profesorem dyrygentury Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.


DIDIER van MOERE - muzykolog

Filolog klasyczny i muzykolog, jest docentem na Université-Stendhal w Grenoble. W latach 1980-1986 wykładał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Rozprawę doktorską, poświęconą recepcji muzyki Karola Szymanowskiego we Francji, obronił w 1993 na Université de Paris IV Sorbonne. Poza pracą naukowo-dydaktyczną działa jako krytyk muzyczny, jest stałym współpracownikiem czasopisma "L'Avant-Scene Opéra" i strony internetowej concertonet.com oraz autorem licznych audycji radiowych. Pełni funkcję przewodniczącego stowarzyszenia Presse Musicale Internationale (PMI). W 2008 roku w wydawnictwie Fayard w Paryżu ukazała się jego monografia Karol Szymanowski, która została wyróżniona dwiema nagrodami: Prix des Muses i Prix du Syndicat professionel de la critique de théâtre, musique et danse.


PIERRE BOULEZ - francuski kompozytor, dyrygent i organizator życia muzycznego.

Uznawany za jednego z najwybitniejszych współczesnych dyrygentów. Ma na swoim koncie wiele występów i nagrań muzyki, głównie romantycznej, współczesnej i chóralnej. Był jednym z głównych twórców powojennej awangardy, związanym z serializmem oraz muzyką elektroniczną. Boulez międzynarodową sławę zdobył jako dyrygent, najpierw jako promotor Domains Musicales w swej ojczyźnie, a następnie zostając gościnnym dyrygentem Cleveland Orchestra w 1967, a w rok później dyrektorem orkiestr BBC Symphony Orchestra (do 1974) i New York Philharmonic (do 1977). W 1970 na zaproszenie prezydenta Francji Georges Pompidou został dyrektorem Instiut de Recherche et de Coordination Acoustique/Musique.
(za Wikipedią)


ELŻBIETA SZMYTKA - śpiewaczka.

Ukończyła Wyższą Szkołę Muzyczną w Krakowie, gdzie studiowała śpiew pod kierunkiem prof. Heleny Łazarskiej. Artystka mieszka obecnie we Francji. Jako laureatka Grand Prix Międzynarodowego Konkursu Wokalnego w s' Hertogenbosch (Holandia) zadebiutowała w roku 1984 na scenie Królewskiej Opery w Brukseli, gdzie od tego momentu jest jej częstym gościem, jak również innych największych scen muzycznych Europy, m.in. Wiedeńskiej Staatsoper, Grand Theatre w Genewie, Nederlandse Opera w Amsterdamie, Deutsche Oper oraz Komische Oper w Berlinie, Opery w Los Angeles, Festiwali w Salzburgu, Aix-en-Provence czy Glyndebourne.
W repertuarze Elżbiety Szmytki znajduje się wiele partii z oper Mozarta, Verdiego... Kompozytorem szczególnie bliskim tej polskiej śpiewaczce jest Karol Szymanowski. Dlatego też warto o jej interpretacjach muzyki Szymanowskiego szerzej wspomnieć.
Partię Roksany wykonywała wielokrotnie i z dużym sukcesem. Warto tu wymienić choćby tylko szereg przedstawień w Teatro Massimo w Palermo (2005), którymi dyrygował Jan Latham Koenig, czy spektakle pod dyrekcją Valeryego Gergieva w Marinskim Teatrze w St. Petersburgu (Roger: Andrzej Dobber) i przedstawienia w ramach "Edynbourgh Festival" (2008). Słynne koncertowe wykonanie Króla Rogera na "Salzburger Festspiele" pod dyrekcją Simona Rattle (Roger: Thomas Hampson) zostało utrwalone na płytach EMI, podobnie jak i wykonanie tej opery w Birmingham (1998).
Niektóre wykonania utworów Karola Szymanowskiego przez Elżbietę Szmytkę uznane zostały jako kreacje wzorcowe: mowa tu przede wszystkim o Stabat Mater (liczne wykonania w latach pomiędzy 1993 a 2010: London, Birmingham, Bruksela, Boston, Wrocław, Wenecja, Strassburg, Berlin, Wiedeń, Liége, Luksemburg, Amsterdam). Znakomite są także jej interpretacje cykli pieśni, wśród których przede wszytkim trzeba wymienić urocze Rymy Dziecięce op. 49. Śpiewała ona także cykl Pieśni Hafiza op. 26, a oprócz pieśni wykonywała także inne jego utwory jak np. Veni Creator op. 57 czy III Symfonia"Pieśń o nocy" op. 27.
Elżbieta Szmytka ma na swoim koncie wiele nagrań płytowych, radiowych i telewizyjnych. Na płyty CD nagrała m.in. Mozart arien (Philips) oraz kompletne opery Mozarta: Cosi fan tutte (Sony) pod dyrekcją Sir Neville Marrinera, La finta giardiniera (Ricercar), Enfrüchrung aus dem serail (Blondchen), a także Giuseppe Gazzanigi Don Giovanni pod dyrekcją Bruno Weilla (Sony), Król Roger (z Thomasem Hampsonem) pod dyrekcją Sir Simona Rattlea (EMI).
Nagrała także wszystkie Pieśni Chopina (Deutches Grammophon).


WALERIJ GIERGIJEW - dyrygent rosyjski.

Studiował dyrygenturę w konserwatorium w Leningradzie u Iwana Musina. W 1976 roku został laureatem konkursu Herberta von Karajana (I nagroda). Od 1978 prowadzi spektakle operowe w Teatrze Maryjskim w Petersburgu (od 1988 roku jako dyrektor artystyczny). Występował gościnnie z zagranicznymi orkiestrami symfonicznymi (Rotterdam, gdzie w 1996 zainicjował festiwal muzyczny) i operowymi (Covent Garden w Londynie, La Scala w Mediolanie, Metropolitan Opera w Nowym Jorku). Od 1997 roku zajmuje pozycję głównego dyrygenta gościnnego w Metropolitan Opera. Ceniony interpretator oper kompozytorów rosyjskich, zwłaszcza Modesta Musorgskiego, Piotra Czajkowskiego, oraz Sergiusza Prokofiewa, a także muzyki francuskiej z repertuaru impresjonistycznego (Claude Debussy).
Od 2005 roku jest głównym dyrygentem Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej (pierwszy występ Giergijewa w tej roli miał miejsce w 2007 roku). Muzykę Karola Szymanowskiego Walerij Giergijew wykonywał po raz pierwszy 26 lat temu we Francji. Powrócił do niej w 2008 roku, prowadząc "Króla Rogera" w inscenizacji Mariusza Trelińskiego w Petersburgu. W tymże roku dyrygował także orkiestrą Teatru Maryjskiego, z udziałem polskich solistów, w inscenizacji Króla Rogera Karola Szymanowskiego na międzynarodowym festiwalu w Edynburgu.
W sezonie 2012/2013 Walerij Giergijew realizował, na czele Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej wielki cykl koncertów prezentujący wszystkie symfonie Karola Szymanowskiego. Cykl koncertów zarejestrowany został na płytach wytworni LSO Live. Dzieła Karola Szymanowskiego weszły do repertuaru jednej z największych orkiestr na świecie i będą grywane regularnie w całej Europie.
14 stycznia 2011, podczas koncertu w Filharmonii Narodowej w Warszawie, wieńczącego obchody 200-lecia urodzin Fryderyka Chopina Walerij Giergijew otrzymał z rąk Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego Złoty Medal " Zasłużony Kulturze Gloria Artis".


EDWARD BONIECKI - Polska. Historyk literatury, eseista, krytyk literacki.

Profesor w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. Współpracownik Pracowni Literatury Modernizmu w Europie Środkowo-Wschodniej w Instytucie Literatury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Studiował polonistykę (Uniwersytet Warszawski) i filozofię (Akademia Teologii Katolickiej). Doktoryzował się w 1993 pracą Struktura "nagiej duszy". Studium o Stanisławie Przybyszewskim, habilitował w 1999 pracą Modernistyczny dramat ciała. Maria Komornicka. Publikował m.in. w "Znaku", "Odrze", "Twórczości", "Pamiętniku Literackim", "Muzyce" i włoskim kwartalniku "Prometeo". Interesują go zagadnienia antropologiczne literatury Młodej Polski oraz związki między literaturą a innymi sztukami, zwłaszcza muzyką. Znawca spuścizny Karola Szymanowskiego, uczestnik międzynarodowych konferencji muzykologicznych, jeden z autorów Encyklopedii Muzycznej PWM.


 

MARIUSZ KWIECIEŃ - Polska, śpiewak.

Ukończył Warszawską Akademię Muzyczną. Słynący z pięknego głosu, ogromnej muzykalności i silnej osobowości scenicznej. Występuje w Europie, Ameryce Północnej i Japonii. Najczęściej współpracuje z Metropolitan Opera, Liryc Opera of Chicago, Paryską Bastille, Teatro Royal w Madrycie. W Metropolitan Opera grał Don Giovaniego, Rodrigo w Carlosie, Oniegina w Moskiewskim Teatrze Bolszoj i Teatrze Narodowym w Warszawie.
Paryska Opera Bastille gościła Mariusza Kwietnia w roli Króla Rogera w 2013 roku. W maju M. Kwiecień wystąpił na scenie Royal Opera House w Londynie (Roger) i w tej samej roli w listopadzie w Krakowie.
"The Guardian" przed premierą Króla Rogera w Londynie pisał piórem swego sprawozdawcy: Muzyka trzytomowej opery Karola Szymanowskiegojestjedną z najbardziej zachwycających spośród stworzonych kiedykolwiek dla opery. Wieczór z Królem Rogerem sprawi, że będzie to wieczór wyjątkowego skupienia i uroku a dzięki Kwietniowi usłyszycie prawdopodobnie najpiękniejsze wykonanie roli Rogera.


ALISTAIR WIGHTMAN, angielski muzykolog, kompozytor, pianista, pedagog.

Wychowanek uniwersytetów w Oxfordzie (u Jacka Westrupa i Egona Wellesa) i Yorku (u Wilfrieda Mellera). Tytuł doktorski otrzymał za pracę poświęconą Karolowi Szymanowskiemu. W pracy Wightmana miejsce uprzywilejowane zajmuje muzyka polska XX wieku, w tym przede wszystkim życie i twórczość Karola Szymanowskiego, czemu Wightman poświęcił 43 lata swego życia.
Tematyka pojedyńczych opracowań obejmowała związki Szymanowskiego z kulturą angielską, z kulturą islamu, problem egzotyki w muzyce KSZ; tematem "specjalnej troski" była opera Król Roger, co znalazło swe apogeum w wydanej w 2015 r. monografii opery: - SZYMANOWSKI'S "KING ROGER". THE OPERA AND ITS ORIGINS.
W światowym piśmiennictwie muzycznym bardzo niewiele oper szczyci się własną monografią. Autor pisze o genezie dzieła, procesie jego tworzenia, o ideach stanowiących źródła, inspiracje i komponenty opery. O związkach z powieścią Efebos, obszernie, posługując się przykładami muzycznymi, analizuje muzykę, dodaje również rozdział poświęcony historii najważniejszych wykonań scenicznych i estradowych oraz wykaz dyskografii opery.
Wedle Wightmana opera Szymanowskiego jest jednym z niewielu dzieł dwudziestego wieku, które bezpośrednio mierzą się z problemem pełni człowieczeństwa, a jako taka jest jednym z rzadkich dramatów muzycznych, które można uważać za najprawdziwszy dokument filozoficzny, psychologiczny, a nawet - w najszerszym i najlepszym tego słowa znaczeniu - religijny. To jedna z najbardziej pouczających i przesyconych głęboką mądrością oper pierwszej połowy XX wieku.
Monografia Wightmana o kompozytorze - KAROL SZYMANOWSKI. HIS LIFE AND WORK - ukazuje wszechstronną znajomość europejskiej kultury muzycznej i zdolność ukazania na jej tle fenomenu osobowości twórczej Karola Szymanowskiego. Jest to pierwsza pełna angielska monografia o Karolu Szymanowskim, przedstawiona na szeroko nakreślonym tle muzyki europejskiej - Straussa, Berga, Hindemitha, Prokofiewa, Ravela, Bartoka i Strawińskiego. Autor wykorzystuje wszystkie dostępne polskie źródła biograficzne jak Korespondencja KSZ, pisma muzyczne i literackie kompozytora oraz jego Dzieła Zebrane; opisuje i analizuje dzieła muzyczne, zamieszcza 140 przykładów nutowych. Książka wyposażona jest w tablice genealogiczne Szymanowskich i Taubów, katalog dzieł muzycznych i prac pisarskich .
Wielką zasługą Wihtmana jest przełożenie i wydanie materiałów źródłowych tej rangi, co Pisma muzyczne, a ostatnio pierwsze i jedyne dotąd tłumaczenie tomu Korespondencji Karola Szymanowski. 1902-1919

Powrót

Strona główna