KRONIKA

Nagroda Gramophone dla Anderszewskiego

28 września 2006 w Dorchester Hotel w Londynie, Piotr Anderszewski odebrał Nagrodę Gramophone Magazine. Po uroczystości Anderszewski powiedział: "Ze wszystkich nagrań jakie zrobiłem, idea ta żyła we mnie prawdopodobnie najdłużej. Dla Virgin zgoda na nagranie całej płyty Szymanowskiego była dość odważnym krokiem, ale ostatecznie wyrażono ją. Jest mi bardzo miło, że otrzymałem tę nagrodę".
Nagranie zawiera Sonatę Nr 3 oraz Metopy i Maski Karola Szymanowskiego. W uzasadnieniu decyzji o przyznaniu nagrody czytamy: "Utwory te wymagają niezwykłej wirtuozerii... [Anderszewski] jest błyskotliwym pianistą, którego miłość i oddanie tej muzyce lśni w każdej znakomicie granej frazie". Nagranie Anderszewskiego zostało owacyjnie przyjęte przez krytyków w momencie wydania, otrzymując we Francji Diapason d'or i tylko o włos minęło się z wyróżnieniem w Niemczech w tym roku.
Z kronikarskiego obowiązku dodajmy, że nagranie zostało dokonane w Polsce, w Bydgoszczy, z udziałem polskich realizatorów - Andrzeja Sasina i Aleksandry Nagórko.

Więcej na stronie: www. anderszewski.net/news/view_review.cfm?press_id=125


Wcześniej tę płytę Anderszewski Promował w paryskim Theatre des Bouffes du Nord, a następnie w Londynie.

Ten "mały festiwal" - wcale nie taki mały! - mamy już za sobą. Był on zarazem paryską promocją nowej płyty Piotra Anderszewskiego z muzyką polską! Wydawca - Virgin Classics - dość długo opierał się i zwlekał ze zgodą na nagranie. Anderszewski wygrał i wybrał na swoją czwartą płytę (nagrał już dla VC: Bacha, Beethovena i Mozarta) Sonatę Nr3, Metopy i Maski Karola Szymanowskiego. Artysta zapowiada kolejne koncerty promocyjne płyty w Londynie i USA.

Z kronikarskiego obowiązku dodajmy, że nagranie zostało dokonane w Polsce z udziałem polskich realizatorów - Andrzeja Sasina i Aleksandry Nagórko.

Na trzy koncerty w dniach 5 i 6 czerwca w Theatre des Bouffes du Nord w Paryżu złożyły się utwory fortepianowe Karola Szymanowskiego: II Sonata op.21, Metopy op.29, Maski op.34; oba kwartety Nr1 op.37 i Nr2 op.56, utwory skrzypcowe na skrzypce i fortepian - Berceuse d'Aitacho Enia i Mity op.30; pieśni na głos i fortepian - Pieśni księżniczki z baśni op.31 do słów Zofii Szymanowskiej, Rymy dziecięce op.49 do słów Kazimiery Iłłakowiczówny oraz Słopiewnie op.46 na głos solo i orkiestrę do słów Juliana Tuwima.

Słopiewnie w wykonaniu Iwony Sobotki i zespołu instrumentalnego pod dyrekcją Diego Massona były absolutnym hitem - zaskoczeniem dla sporej grupy melomanów przybyłych z Polski, Polonii paryskiej i Paryżan. Szkoda, że organizatorzy nie zadbali, aby utwory śpiewane poprzedzić krótkimi chociażby objaśnieniami lub komentarzem - wszak istnieją przekłady tych tekstów na język francuski.

Dla celów dokumentacyjnych podajemy wykonawców: Piotr Anderszewski - fortepian; Aleksandar Madzar - fortepian; Iwona Sobotka - sopran; Kwartet Balcea w składzie: Corina Balcea i Laura Samuel - skrzypce, Krzysztof Chorzelski - altówka, Alasadair Tait - wiolonczela, Dorota Anderszewska - skrzypce; Zespół instrumentalny pod dyr. Diego Massona w składzie: Zvetlin Roussev i Dominique Lemonnier - skrzypce, Jean-Paul Minalibella i Estelle Villotte - altówki, Anssi Karttunen - wiolonczela - Sylvian Le Provost - kontrabas, Juliette Hurel - flet, Éric Cassen - obój, Michel Raison - klarnet, Regis Roy - fagot, Hervé Joulain - róg.

Prof. Zofia Helman w foyer Theatre des Bouffes du Nord w Paryżu na promocji płyty Piotra Anderszewskiego z utworami Karola Szymanowskiego

Pieśni Księżniczki z baśni

Iwona Sobotka i Simon Rattle

Iwona Sobotka, laureatka Grand Prix konkursu im. Belgijskiej Królowej Elżbiety w Brukseli (2004r.), zwierza się na łamach "Ruchu Muzycznego" nr 14, że nagrała Pieśni Księżniczki z baśni K.Szymanowskiego, do słów Z.Szymanowskiej dla brytyjskiej wytwórni EMI z City of Birmingham Orchestra pod dyrekcją sir Simona Rattle'a, laureata Nagrody im. Karola Szymanowskiego (1999r.). Śpiewaczka przypomina, że pierwszą płytę nagrała dla holenderskiej wytwórni Chanell Classics z cyklem pieśni Szymanowskiego. Nagranie zaowocowało nagrodą polskiego przemysłu fonograficznego "Fryderyk". Śpiewaczka została wkrótce zaproszona na cykl koncertów organizowanych przez Piotra Anderszewskiego (laureat Nagrody im. Karola Szymanowskiego - 2000r.) z muzyką K.Szymanowskiego w paryskim Theatre des Bouffes du Nord w 2005r.


Rattlowskie Harnasie

Design Steward Wilson for WLP Ltd

Anonsowane wcześniej na naszej stronie Harnasie Karola Szymanowskiego w wykonaniu City of Birmingham Symphony Orchestra pod dyrekcją Simona Rattle'a ukazały się nakładem EMI Classics (64435). Partię solową śpiewał Thimothy Robinson.
Na krążku znalazły się również Pieśńi księżniczki z baśni w wykonaniu Iwony Sobotki, a także Pieśni miłosne Hafiza w interpretacji Katariny Karneus.
W Polsce płyty bardzo drogie - w Krakowie 66 zł, a w Warszawie aż 85 zł.


Jacek Hawryluk o Rattle'u

Szymanowski - moja miłość

Dzięki sir Simonowi Rattle'owi Zachód odkrył dzieła Szymanowskiego. Gdy w 1994 r. EMI Classics wydało pierwszą w swoim katalogu monograficzną płytę z muzyką Szymanowskiego, zachwytom nie było końca. Po Stabat Mater, Litanii i III Symfonii Rattle zarejestrował jeszcze - wraz z City of Birmingham Symphony Orchestra - koncerty skrzypcowe (Zehetmair), Króla Rogera oraz IV Symfonię (Andsnes). Teraz Rattle kompletuje Szymanowskiego. Balet Harnasie nagrano w 2002 r., pieśni zarejestrowano niedawno.
Kapelmistrz odrywając muzykę od lokalnego kolorytu, kreśli swoimi interpretacjami portret kompozytora kosmopolitycznego, świetnie wpisującego się w kontrasty I połowy XX wieku. Rattle doskonale czuje, co przynależy do tradycji ludowej a gdzie należy szukać oryginalnych pomysłów twórcy. Zresztą góralszczyznę traktuje bardziej jako ornament, pokazując balet w całej złożoności. Tym co zachwyca w nagraniu, jest brzmienie orkiestry - nowoczesne i świeże.
Angielski chór świetnie radzi sobie z językiem polskim. Jedynym słabym ogniwem jest tenor Timothy Robinson.
Płytę Harnasie uzupełniają: Pieśni księżniczki z baśni z Iwoną Sobotką oraz Pieśni miłosne Hafiza ze Szwedką Katariną Kornéus. Obie w liryce czują się znakomicie.
W 1999 r. sir Rattle otrzymał nagrodę Fundacji im. Karola Szymanowskiego za odkrywcze interpretacje dzieł kompozytora, wykonania koncertowe i płytowe, które przyczyniają się do pozyskania nowych wielbicieli muzyki kompozytora. Za to, co właśnie uczynił, wyróżnienie powinien otrzymać raz jeszcze.
Amoże - to zdanie Fundacji - ruch należy już do ministra kultury. Tak się stało, gdy Reinilda Mess, z udziałem polskich śpiewaków, wydała czteropłytowy album Pieśni wszystkie Karola Szymanowskiego.
Dzisiaj bez mała wszyscy mówią o Rattle'u. Ochom i achom nie ma końca. Dopowiedzmy więc, że Rattle nagrał wszystkie dzieła orkiestrowe Szymanowskiego, a tym samym zrównał się z dorobkiem Witolda Rowickiego, który jeszcze na czarnych krążkach utrwalił II Symfonię, III Symfonię (Pieśń o nocy), IV Symfonię (Symfonia koncertująca), I i II Koncerty skrzypcowe, Króla Rogera, Harnasie i Stabat Mater. W dorobku Rattle'a brak jedynie II Symfonii.

Wybitny krytyk muzyczny Jacek Marczyński /Rzeczpospolita/ już po Uchwale Sejmu napisał: "Na inauguracyjnym posiedzeniu zebrał się w Warszawie komitet organizacyjny Roku Szymanowskiego, ale najlepszy rocznicowy prezent sprawił sławny dyrygent Simon Rattle wydając właśnie płytę z utworami polskiego kompozytora." Marczyński przytacza fragment swojej rozmowy z Rattle'm sprzed lat: "Przez wiele lat - mówi dyrygent - wzbraniałem się przed graniem jego III Symfonii w moim kraju, uważałem bowiem, że jest to muzyka zbyt emocjonalna dla Brytyjczyków. Teraz zmieniłem zdanie. Myślę, że nadchodzi czas Szymanowskiego."


Wskrzeszenie Hagith po latach

Napisana przed I wojną światową jednoaktowa opera (dramat muzyczny) Karola Szymanowskiego Hagith swoją prapremierę miała dopiero w wolnej Polsce w 1922 roku w Teatrze Wielkim w Warszawie pod dyrekcją Emila Młynarskiego. 22 lata później wystawił Hagith Hessische Landestheater w Darmstad pod dyrekcją Josefa Rosenstocka. W Polsce po II wojnie operę wystawiła Opera Śląska w Bytomiu (1962r., dyr. W.Ormicki) i Miejski Teatr Muzyczny w Krakowie (1964r., dyr. K.Kord).

Obecnie próbę wskrzeszenia Hagith podjęła Opera Wrocławska pod dyrekcją Ewy Michnik. Wrocławska premiera odbyła się 24 lutego 2006 w inscenizacji i reżyserii Michała Znanieckiego.

Ewa Michnik

Rewelacyjna obsada: Stary Król - Taras Ivaniv, Młody Król - Pavlo Tolstoy, Hagith - Wioletta Chodowicz, Arcykapłan - Wiktor Gorelikow, Lekarz - Mariusz Godlewski oraz orkiestra i chór Opery Wrocławskiej pod dyrekcją Tomasza Szredera. Scenografia: Ryszard Kaja, który jest również autorem projektów kostiumów. Przygotowanie chóru - Małgorzata Orawska.

 

Projekty kostiumów: Ryszard Kaja


Król Roger u źródeł

W Teatro Massimo w Palermo wystawiono"dramat sycylijski " Karola Szymanowskiego. W sycylijskim Re Ruggero w reżyserii Yannisa Kokkosa wystąpili polscy soliści, m.in. Wojciech Drabowicz, Elżbieta Szmytka, Jadwiga Rappe, chór i orkiestra Teatro Massimo pod dyrekcją Jana Lathama-Koeniga. Spektakle zapowiedziane są w dniach 13, 15, 16, 17, 18, 19, 20 i 22 listopada 2005r. Włoska prapremiera Króla Rogera odbyła się w Palermo w 1949 roku w reżyserii Bronisława Horowicza, pod dyrekcją Mieczysława Mierzejewskiego. Autorem scenografii był Renato Gutusso.


"Roger" ma osiemdziesiąt lat

Osiemdziesiąt lat temu - 19 czerwca 1926r. Teatr Wielki w Warszawie wystawił operę Karola Szymanowskiego Król Roger. "Dzieło to - pisał na łamach Przeglądu Muzycznego Henryk Opieński - zajmie niewątpliwie bardzo znaczące miejsce - stanie się to jednak dopiero po upływie pewnego czasu, to jest wtedy, kiedy ewolucja gustów publiczności postąpi na tyle, że będzie mogła zrozumieć piękności dzieła i ich istotną wartość ocenić."

Akt I
Akt II
Akt III Scenografia: Wincenty Drabik

"Libretto Króla Rogera (...) to poemat dramatyczny, w którym nie ma ani romansu, ani miłosnego duetu, ani zabójstwa, ani pojedynku, jednym słowem żadnego z tych rzekomo dla operowej >akcji< scenicznej niezbędnych czynników. Treścią rozprowadzoną przez trzy akty jest zwycięstwo dionizyjskiego pojęcia życia nad zakutym w okowy bizantyjskiego religijnego rygoru królem, jego żoną, jego otoczeniem, wreszcie całym ludem".

Henryk Opieński. Przegląd Muzyczny, sierpień 1926r.

W premierowej obsadzie przed osiemdziesięciu laty wystąpili Stanisława Korwin-Szymanowska (Roksana), Eugeniusz Mossakowski (Roger), Adam Dobosz (Pasterz), Maurycy Janowski (Edrisi). Kierownictwo muzyczne spektaklu sprawował Emil Młynarski.

W dwa lata po światowej, warszawskiej premierze Król Roger pojawił się na scenie Stadttheater w Duisburgu, a następnie w Narodnim Divadle w Pradze (1932). Po wojnie włoska premiera Króla Rogera odbyła się w Teatro Massimo w Palermo na Sycylii (1949), a potem jeszcze dwukrotnie - w 1992 i 2005r.
W ciągu minionych osiemdziesięciu lat opera Szymanowskiego obiegła cały świat: Argentynę, Australię (wersja baletowa), Amerykę (3), Holandię, Niemcy (3), W.Brytanię (2), a w wersjach estradowych opera wykonywana była w Japonii i Kanadzie. Ostatnia inscenizacja Króla Rogera na scenach polskich miała miejsce przed sześciu laty w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej pod kierownictwem muzycznym Jacka Kaspszyka i w reżyserii Mariusza Trelińskiego, który wówczas otrzymał Nagrodę Fundacji im. Karola Szymanowskiego "za odkrywczą wizję sceniczną opery Król Roger, nowoczesną w środkach realizacji teatralnej, a zarazem wierną głębokiemu sensowi muzyki Szymanowskiego".



Szymanowski w Teatrze Wielkim

13 maja 1922 (prapremiera) Hagith - Dyrygent: Emil Młynarski; Reżyseria: Adolf Popławski; Scenografia: Wincenty Drabik

12 września 1922 (prapremiera) Pieśni Hafiza - Choreografia: Piotr Zajlich; Dyrygent: Emil Młynarski; Scenografia: Wincenty Drabik

19 czerwca 1926 (prapremiera) Król Roger - Dyrygent: Emil Młynarski; Reżyseria: Adolf Popławski; Scenografia: Wincenty Drabik

1 października 1938 (premiera) Harnasie - Choreografia: Mieczysław Pianowski; Dyrygent: Adam Dołżycki; Scenografia: Zofia Stryjeńska

29 grudnia 1951 (premiera) Harnasie - Choreografia: Stanisław Miszczyk; Dyrygent: Mieczysław Mierzejewski; Scenografia: Andrzej Stopka; (w Operze Warszawskiej)

19 listopada 1965 (koncert) Harnasie (fragmenty) - Dyrygent: Witold Powicki

23 listopada 1965 (premiera) Król Roger - Dyrygent: Mieczysław Mierzejewski; Reżyseria: Bronisław Horowicz; Scenografia: Otto Axer

23 listopada 1966 (premiery) Nokturn i Tarantela; Mandragora - Choreografia: Witold Gruca; Dyrygent: Mieczysław Mierzejewski; Scenografia: Andrzej Kreutz Majewski

23 listopada 1966 (premiera) Harnasie - Choreografia: Eugeniusz Papliński; Dyrygent: Mieczysław Mierzejewski; Scenografia: Irena Lorentowicz

3 października 1982 (koncert) Litania do Marii Panny Penthesilea; Pieśni miłosne Hafiza; Pieśni księżniczki z baśni; Słopiewnie; Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza; Pieśni muezina szalonego; Demeter - Dyrygent: Robert Satanowski

17 maja 1993 (recital wokalny) Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza - Solistka: Ryszarda Racewicz; Fortepian: Jerzy Maciejewski; (w Sali Młynarskiego)

20 lutego 1983 (premiera) Król Roger - Dyrygent: Robert Satanowski; Reżyseria: Andrzej Kreutz Majewski; Scenografia: Andrzej Kreutz Majewski

4 listopada 1984 (koncert) Etiuda b-moll; Litania do Marii Panny; Pieśni księżniczki z baśni; Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza; Dwa tańce z Harnasiów - Dyrygent: Robert Satanowski

6 grudnia 1986 (wznowienie) Król Roger - Dyrygent: Robert Satanowski; Reżyseria: Laco Adamik; Scenografia: Andrzej Kreutz Majewski

4 lipca 1987 (koncert wokalny) Rymy dziecięce; Słopiewnie; Pieśni kurpiowskie; Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza; Trzy pieśni do słów Dymitra Dawydowa - Soliści: Izabella Kłosińska, Teresa Krajewska, Jadwiga T. Stępień, Jerzy Artysz; Fortepian: Katarzyna Jankowska; (w Galerii Rzeźb Starej Pomarańczarni)

4 i 5 lipca 1987 (koncerty) Harnasie (obraz II) - Dyrygent: Robert Satanowski

31 października 1987 (koncert) Stabat Mater - Dyrygent: Robert Satanowski

4 stycznia 1988 (recital wokalny) Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza - Solista: Jerzy Artysz; Fortepian: Katarzyna Jankowska; (w Foyer Głównym)

21 marca 1988 (recital wokalny) Słopiewnie - Solistka: Teresa Krajewska; Fortepian: Jerzy Romaniuk; (w Foyer Głównym)

9 stycznia 1989 (recital wokalny) Jestem i płaczę... (2. fragment z poematów Jana Kasprowicza) - Solistka: Jadwiga Rappe; Fortepian: Maja Nosowska-Pasławska; (w Foyer Głównym)

27 grudnia 1990 (koncert) Etiuda b-moll - Dyrygent: Robert Satanowski

11 października 1996 (koncert) Stabat Mater - Dyrygent: Stefan Stuligrosz; (w Kościele św. Krzyża)

24 lutego 1997 (koncert wokalny) Słopiewnie - Solistka: Izabella Kłosińska; Trzy pieśni do słów Dymitra Dawydowa; Trzy pieśni kurpiowskie - Solistka: Jadwiga Rappe; Fortepian: Waldemar Malicki; (w Teatrze Narodowym)

26 marca 1997 (koncert) Stabat Mater - Dyrygent: Jacek Kaspszyk

10 października 1997 (koncert wokalny) Pieśń Roksany (z Króla Rogera) - Solistka: Tatiana M. Pożarska; Dyrygent: Andrzej Straszyński; (w Teatrze Narodowym)

10 listopada 1997 (premiera) Harnasie - Choreografia: Emil Wesołowski; Dyrygent: Grzegorz Nowak; Scenografia: Boris Kudlicka; Kostiumy: Irena Biegańska

Władysław Skoczylas: Marsz zbójników, drzeworyt, 1920

17 marca 1999 (koncert) III Symfonia "Pieśń o nocy" - Dyrygent: Jacek Kaspszyk

16 października 1999 (koncert) IV Symfonia "Koncertująca" - Dyrygent: Jacek Kaspszyk

10 marca 2000 (premiera) Król Roger - Dyrygent: Jacek Kaspszyk; Reżyseria: Mariusz Treliński; Scenografia: Boris Kudlicka; Kostiumy: Magdalena Testawska i Paweł Grabarczyk

16 stycznia 2002 (koncert) IV Symfonia"Koncertująca" - Dyrygent: Jacek Kaspszyk

10 października 2002 (koncert) Stabat Mater - Dyrygent: Jacek Kaspszyk; (w Studio Koncertowym PR)

14 listopada 2003 (koncert) Litania do Marii Panny; Stabat Mater - Dyrygent: Jacek Kaspszyk; (w Katedrze św. Jana)

5 października 2006 (premiera) wieczór baletowy - Szymanowski i taniec - Pieśń o nocy; Stabat Mater; Harnasie - Dyrygent: Kazimierz Kord


Szósty... a co dalej?

Jedno z najstarszych w Polsce towarzystw muzycznych, powstałe jeszcze w czasach zaborów (1898), Łódzkie Towarzystwo Muzyczne, w latach sześćdziesiątych za swego patrona obrało jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów - Karola Szymanowskiego. Szymanowskiemu poświęcony też jest, raz na cztery lata, konkurs pianistyczny i wiolinistyczny.

Pierwszy, w 1983r. miał charakter ogólnopolski. Wzięło w nim udział dziewiętnastu młodych pianistów polskich i jedna pianistka japońska. Drugi z kolei odbył się w trzech dyscyplinach: fortepian, głos solowy, kwartet smyczkowy. Poczynając od 1992r. Konkurs im. Karola Szymanowskiego ma już charakter międzynarodowy i, można sądzić, że na stałe w dwóch dyscyplinach - fortepianu i skrzypiec. Szkoda jednak, że organizatorzy "wyłączyli" z konkursu "śpiew" - wszak to Zofia Kilanowicz spośród wszystkich laureatów łódzkiego konkursu zdobyła największy rozgłos w świecie. Jej repertuar oratoryjny i koncertowy obejmuje dzieła od baroku poprzez romantyzm po muzykę współczesną (Szymanowski, Górecki, Lutosławski, Penderecki). Partię Roksany śpiewała w Theatre des Champes-Elysees w Paryżu z Orchestre National de France.

Kolejne edycje konkursu gromadzą coraz liczniejsze grono uczestników, wyjątkiem jest ostatni VI, który odbył się w drugiej połowie kwietnia br. Wzięło w nim udział szesnaścioro pianistów i osiemnaścioro skrzypków. Omawiając na łamach Ruchu Muzycznego (Nr 11) ostatni konkurs im. Karola Szymanowskiego w Łodzi Witold Paprocki w post scriptum, które w całości przytaczamy, tak podsumowuje swój artykuł: "Po koncercie laureatów (...) VI Międzynarodowy Konkurs im. Szymanowskiego przeszedł do historii. Następny odbędzie się za lat cztery. W jakim pójdzie kierunku - czas pokaże. To impreza z pewnością ciekawa i zdolna zadowolić nie tylko znawców sztuki pianistycznej i wiolinistycznej, lecz i szeroki krąg melomanów, o czym świadczyła pełna sala podczas koncertów finałowych. Nie sposób wszakże pominąć pewnego niepokojącego zjawiska, które nasila się z każdym kolejnym konkursem, mianowicie niewystarczającej reklamy, sprawia ona, że w przesłuchaniach coraz rzadziej uczestniczą muzycy z Europy zachodniej i spoza naszego kontynentu. W tym roku mieliśmy do czynienia właściwie z pojedynkiem Polski przeciwko państwom byłego Związku Radzieckiego (dwie uczestniczki z Azji trafiły do Łodzi ponieważ zaczęły studiować w Polsce).Źle by się stało, gdyby Konkurs ograniczył swój zasięg: wszak twórczość Karola Szymanowskiego ma znacznie większą siłę oddziaływania i uchodzi za niekwestionowane dobro kultury światowej."

Podzielamy opinię krytyka. Tytuł artykułu: Konkurs prowincjonalny?


Słuchajmy Szymanowskiego

W Studiu im. W.Lutosławskiego odbył się nadzwyczajny koncert "Pieśni Szymanowskiego". Zapowiadając to wydarzenie na stronie internetowej Gazety Wyborczej Jacek Hawryluk pisał: "Po kilku miesiącach od premiery (chodzi o koncert w Hadze w dniu 20 czerwca ubiegłego roku promujący czteropłytowy album Pieśni wszystkie Karola Szymanowskiego wydany przez Channel Classics) udało się wreszcie zaprosić do Polski Reinild Mees. W niedzielę pianistka wystąpi na jedynym koncercie w Warszawie wraz z częścią swego składu - Iwoną Sobotko i Urszulą Krygier, promując płytę i przypominając nam o mniej znanych kartach muzyki polskiego kompozytora. (...)

Holenderka Reinild Mees, pianistka i założycielka Fundacji Pieśni XXw., promująca na Zachodzie naszego kompozytora - uhonorowana w ubiegłym roku nagrodą Fundacji im. Szymanowskiego - zorganizowała w 2000r. serię recitali pieśniowych (wokół premierowego wystawienia "Króla Rogera" w Operze Niderlandzkiej), następnie zaś namówiła Amerykanina Jareda Sacksa, szefa holenderskiej firmy Channel Classics, by zarejestrować na czterech kompaktach wszystkie pieśni. Mees do nagrania zaprosiła polskich śpiewaków: Urszulę Krygier, Iwonę Sobotkę (jeszcze przed jej zwycięstwem na konkursie w Brukseli), Piotra Beczałę oraz Amerykankę polskiego pochodzenia Julianę Gondek.

Pierwsze kompletne nagranie pieśni Szymanowskiego, zainicjowane przez Holendrów, okazało się strzałem w dziesiątkę. Tak udanego artystycznie przedsięwzięcia można jedynie pozazdrościć - choć w Polsce nie sprzedało się nawet sto sztuk tego boksu!"

* * *

Reinild Mees

fot. Philip Mechanicus

Urszula Kryger

fot. J. Nasierowska
Juliana Gondek
Iwona Sobotka
Piotr Beczała

Koncert promocyjny w Hadze. Na zdjęciach: ambasador RP w Królestwie Holandii Jan Michałowski, laureatka Nagrody im. Karola Szymanowskiego Reinild Mees i Witold Karol Juchniewicz - przewodniczący Jury

Fotografie pochodzą ze strony www.pixagogo.com/8147695152, serdecznie dziękujemy


Kwartet im K.Szymanowskiego po raz drugi w Warszawie

W roku Lutosławskiego (2004) Towarzystwo Lutosławskiego zorganizowało 2-dniowy Festiwal twórczości Witolda Lutosławskiego - Łańcuch w Centrum Sztuki Współczesnej - Zamek Ujazdowski. Dobre przyjęcie przez publiczność i prasę tego festiwalu zachęciły Towarzystwo do zaplanowania kolejnej, drugiej edycji w tym roku. Pozostając przy formule festiwalu monograficznego (z jednym odstępstwem - Kwartet im. Karola Szymanowskiego wykonał, oprócz Kwartetu Lutosławskiego, kwartety Szymanowskiego i Haydna). W tym roku festiwal także odbywał się w różnych miejscach, a więc obok Centrum Sztuki Współczesnej, w Filharmonii Narodowej i Fabryce Trzciny. Festiwal rozpoczął się 22 czerwca koncertem wspaniałego, a tak rzadko bywającego w Polsce Kwartetu im Szymanowskiego. Podczas koncertu w dniu 22 czerwca Kwartetowi im. Karola Szymanowskiego została wręczona Nagroda Fundacji im. Karola Szymanowskiego za rok 2004.

Kwartet im. Karola Szymanowskiego tworzą: Marek Dumicz - I skrzypce, Grzegorz Kotow - II skrzypce, Vladymir Mykytka - altówka, Marcin Sieniawski - wiolonczela. Pełni on funkcję kwartetu "in residence" w Hochschule fur Musik und Theater w Hanowerze, prowadząc katedrę kameralistyki na tej uczelni.


Kolejne wyróżnienie

W Warszawie wręczono Statuetki Fryderyka za rok 2004. Za najwybitniejsze nagrania polskiej muzyki poważnej dwie nagrody Akademii Fonograficznej przyznano za czteropłytowy album Pieśni wszystkich Karola Szymanowskiego w wykonaniu Piotra Beczały, Juliany Gondek, Urszuli Kryger, Iwony Sobotki i pianistki Reinild Mees (Channel Classic CCS 19398) oraz ex aequo za rejestrację opery Manru Ignacego Paderewskiego w wykonaniu solistów i zespołu Opery Dolnośląskiej pod dyrekcją Ewy Michnik.

* * *

"Kwarta" - muzyczny periodyk Polskiego Wydawnictwa Muzycznego (Nr 13/04) - uznała nagranie kompletu pieśni Karola Szymanowskiego za wydarzenie roku 2004. Komentując na gorąco ukazanie się na rynku czteropłytowego albumu Pieśni Dorota Szwarcman, nie bez uszczypliwości, zauważyła na łamach "Ruchu Muzycznego" (Nr 19/04) "Znowu nas ktoś wyręczył w dbałości o muzykę Szymanowskiego".


Towarzystwo Muzyczne im. Karola Szymanowskiego w Zakopanem ma status organizacji pożytku publicznego. Oznacza to m.in. możliwość odprowadzenia na rzecz Towarzystwa wpłaty 1% należnego podatku dochodowego wykazanego w rocznym PIT. Terminem dokonania takiego odpisu jest ostatni dzień składania PIT-u.

W związku ze zmianą przepisów, darowizna na rzecz organizacji pożytku publicznego przekazywana jest od tego roku za pośrednictwem Urzędu Skarbowego. W związku z tym w zeznaniu rocznym PIT należy wskazać nazwę organizacji oraz numer rejestru sądowego. Towarzystwo Muzyczne im. Karola Szymanowskiego zarejestrowanie jest w KRS pod numerem 0000085929.

Numer konta Towarzystwa Muzycznego:

PKO BP 04 1020 3466 0000 9902 0036 7078

KRS 0000085929


 

Strona główna